ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടും ചില പരിസ്ഥിതി ചിന്തകളും

കുന്തിപ്പുഴക്ക് അണകെട്ടി വൈദ്യുതിയുണ്ടാക്കാമെന്നു കേരള വൈദ്യുതി ബോര്‍ഡ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് 1970കളുടെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു. സ്റ്റോക്ക്‌ഹോം കൊണ്‍ഫറന്‍സ് (1972) അന്ന് നടന്നുകഴിഞ്ഞിട്ടില്ല,  ‘ജൈവവൈവിധ്യം‘ എന്ന പദം തന്നെ പ്രചാരത്തില്‍ വരുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ കുന്തിപ്പുഴയില്‍ അണകെട്ടുമ്പോള്‍ ചുറ്റിനും മുങ്ങുന്ന ചെറു ജീവനുകളില്‍ പലതും അതീവ വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു ചെറു ന്യൂനപക്ഷം മലയാളികൾക്കെങ്കിലും അന്ന് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കഥ പറഞ്ഞും കവിത ചൊല്ലിയും നാടൊട്ടുക്ക് ഓടി നടന്നു പരിസ്ഥിതി ക്ലബ്ബുകള്‍ക്ക് ആളെ കൂട്ടിയും ഇതിനെതിരെ തങ്ങളാലാവും വിധം ശബ്ദമുയര്‍ത്തിയ ഒരു പറ്റം ആവേശക്കാർ. സാഹിത്യകാരന്മാരും സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകരും കലാലയ വിദ്യാര്‍ഥികളും തൊഴിലാളികളും അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ എണ്ണം അതീവ തുച്ഛമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവര്‍ കേരള പൊതു ബോധത്തില്‍ ഉയര്‍ത്തിയ ഊര്‍ജ്ജം ചെറുതായിരുന്നില്ല. നിയമയുദ്ധങ്ങള്‍ക്കും രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ 80 കളുടെ തുടക്കത്തില്‍ തന്നെ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

ശരാശരി മലയാളിക്ക് അതുവരെ സഹ്യനെന്നാല്‍ സാഹിത്യ ബിംബവും സ്വകാര്യ അഹങ്കാരമായ കിഴക്കന്‍ തലയെടുപ്പുമൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ചെറു പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ സഹ്യന്‍ അപൂര്‍വ്വ ജീവന്റെ വിളനിലമാണെന്നു കൂടി പഠിപ്പിച്ചു. മലയില്‍ മരമുണ്ടെന്നും മലയാണ്മയുടെ ജലസമൃദ്ധിയുടെ രഹസ്യം അവിടെയാണെന്നും കുറച്ചുപേരെയെങ്കിലും ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഇന്ത്യ ‘ഉദാര’മാകുന്നതിനും മുന്‍പാണ്, സോവിയറ്റ് റഷ്യ അന്ന് നിലവിലുണ്ട്. ഇന്ന് കാണും പോലുള്ള ‘അതിവേഗ വികസനങ്ങൾ’ അചിന്ത്യമായിരുന്നെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയക്കാരും കുടിയേറ്റ കോണ്ട്രാക്ടര്‍മാരും അടങ്ങുന്ന ചെറു ലോബികള്‍ തങ്ങങ്ങളാലാവും വിധം വടക്കന്‍ പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ കാര്‍ന്നു തിന്നു കൊണ്ടിരുന്ന കാലം – 1980 കൾ  

1987ല്‍ വീണ്ടുമൊരുകൂട്ടം ആവേശക്കാര്‍ വടക്കന്‍ മലകളെ രക്ഷിക്കണമെന്ന മുദ്രാവാക്യവുമായി (Save Western Ghats) ഒരു യാത്ര നടത്തി. രണ്ടു സംഘങ്ങളായി കന്യാകുമാരിയില്‍ നിന്നും നവാപ്പുരില്‍ (മഹാരാഷ്ട്ര) നിന്നും ഒരേസമയം യാത്ര തിരിച്ച് 100 ദിവസത്തോളം പശ്ചിമഘട്ടത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ഗോവയിലെ രാംനാഥയില്‍ സന്ധിക്കുകയാണിവര്‍ ചെയ്തത്. കേരളത്തില്‍ പശ്ചിമഘട്ടം ഒരു സാംസ്കാരിക സ്വത്വമായി രൂപപ്പെടുന്നത് ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണ്. രാംനാഥയില്‍ 1988 ഫിബ്രവരിയില്‍ നടന്ന പ്രതിനിധി സമ്മേളനത്തില്‍ ഭാവി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ രൂപരേഖ അവതരിപ്പിച്ചത് (അന്ന് പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ശാസ്ത്രകാര്യ ഉപദേഷ്ടാവായിരുന്ന) മാധവ് ഗാഡ്ഗില്‍ ആയിരുന്നു. പശ്ചിമഘട്ട യാത്രയുടെ 25ആം വാര്‍ഷികം ആചരിച്ച 2012 ല്‍ തന്നെ ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ട് പുറത്ത് വന്നത് കൌതുകകരമായ യാദൃശ്ചികതയാണ്.

എന്താണ് പശ്ചിമഘട്ടം?

ഇന്ത്യന്‍ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ കിഴക്കന്‍ ഹിമാലയം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ജൈവവൈവിധ്യം നിലനില്‍ക്കുന്നത് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലാണ്. ഇവയില്‍ ഒരു വലിയ അളവ് നാശോന്മുഖവുമാണ്. അറബിക്കടലിനു സമാന്തരമായി ‘തപി’ നദി മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെ അനസ്യൂതം വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന (പാലക്കാട് ഗ്യാപ്പ് ഒഴിച്ചുനിര്‍ത്തിയാല്‍) മലനിരകളെയാണ് പശ്ചിമഘട്ടം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സ്ഥല ലക്ഷണ ഭിന്നജാതീയതയും മഴലഭ്യതയിലെ വത്യാസങ്ങളും കാരണം അതി ബൃഹത്തായ ജൈവവൈവിധ്യം ഇവിടം നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നു. 645 ഓളം നിത്യ ഹരിത വന വര്‍ഗങ്ങളില്‍ 56% ത്തോളം പശ്ചിമഘട്ടത്തില്‍ മാത്രം കാണുന്നവയാണ്. 4000 വത്യസ്ഥ ഗണങ്ങളില്‍ പെടുന്ന പുഷ്പിക്കുന്ന സസ്യങ്ങള്‍, 139 സ്ഥന്യപ ജന്തുക്കള്‍, 508 പക്ഷി വര്‍ഗങ്ങള്‍, 179 ഉഭയചര ജീവികള്‍, ഇവ ഈ മലനിരളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. സിംഹവാലന്‍ കുരങ്ങ്, വരയാട് തുടങ്ങി ഇവിടെയുള്ള ചില ജന്തു വര്‍ഗങ്ങള്‍ മറ്റെങ്ങും കാണപ്പെടാത്തതാണെങ്കില്‍ ഏഷ്യന്‍ ആന, കടുവ, ചെന്നായ, കാട്ടുപോത്ത്, നീലഗിരി കുരങ്ങ് തുടങ്ങിയവ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കാണപ്പെടുന്നതും ഇവിടെ തന്നെ. കാര്‍ഷിക സസ്യങ്ങളുടെ അപൂര്‍വ്വ വന്യ ഉപ വര്‍ഗങ്ങള്‍ – കുരുമുളക്, പ്ലാവ്, മാവ്, വാഴ, ഏലം – ഇവയും പശ്ചിമ ഘട്ടത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.

1600 കി.മീ. ദൈര്‍ഘ്യം, ഒരു ലക്ഷത്തി ഇരുപത്തിയൊന്‍പതിനായിരത്തി മുപ്പത്തേഴു ചതുരശ്ര കി.മീ. വിസ്തൃതി, ലോകത്തില്‍ തന്നെ 35 ‘ജൈവസമ്പുഷ്ട’ (hotspots) മേഖലകളിലൊന്ന് (അവയില്‍ പശ്ചിമഘട്ടമടക്കം 8 എണ്ണം ‘അതീവ ജൈവസമ്പുഷ്ട’ മേഖലകളാണ്), 6 സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ 25 കോടിയോളം ജനങ്ങളുടെ കുടിവെള്ളം, ജലസേചനം തുടങ്ങി പ്രത്യക്ഷവും പരോക്ഷവുമായ നിരവധി ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്ന ഒരു അത്ഭുതസ്തംഭവും പ്രകൃതിയുടെ തെക്കന്‍ ഭാരതത്തിനുള്ള വരദാനവുമാണ് പശ്ചിമഘട്ടം.

എന്തൊക്കെയാണ് പശ്ചിമ ഘട്ടം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ?

തോട്ടവിള കൃഷി, ഘനനം, അണക്കെട്ടുകള്‍, കുടിയേറ്റം, ടൂറിസം, റെയില്‍വേ, റോഡുകള്‍, തീര്‍ഥാടനം, മണല്‍വാരല്‍, മലിനീകരണം തുടങ്ങി മനുഷ്യ സാധ്യമായ ഇടപെടലുകളെല്ലാം  – പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളില്‍ ഇവയുടെ സമന്വിതാഘാതം ഇതുവരെ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മലനിരകള്‍ പങ്കിടുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളെല്ലാം തങ്ങളുടെ ഫണ്ട്‌ ചെലവാക്കാനുള്ള ഒരുപാധിയായും വിഭവങ്ങളുടെ അക്ഷയ ഘനിയായും മാത്രം പശ്ചിമഘട്ടത്തെ കാലാകാലങ്ങളായി കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. അതീവ ലോലമായ ആവസവ്യവസ്ഥയുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകളോ നാശോന്മുഖമായ ജീവ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളോ പാരിസ്ഥിതിക ബോധം തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത ഭരണകൂടങ്ങളെ ഒരിക്കലും അലട്ടിയിരുന്നില്ല. ഇടവിട്ടിടവിട്ട്  കേരളത്തില്‍ മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കുന്ന അതിരപ്പള്ളി-പാത്രക്കടവ് പദ്ധതിയെക്കുറിച്ചുള്ള വൈദ്യുത വകുപ്പിന്റെ ജല്‍പ്പനങ്ങള്‍ തന്നെ പാരിസ്ഥിതിക വിഷയങ്ങളില്‍ നാം ഇപ്പോഴും എത്ര മാത്രം നിരക്ഷരരാണെന്ന വസ്തുത വിളിച്ചോതുന്നു. പദ്ധതിയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവരെ സിംഹാവലന്‍ കുരങ്ങിനും പൂമ്പാറ്റക്കും വേണ്ടി വാദിക്കുന്നവര്‍ എന്നു പരിഹാസിക്കാന്‍ ഇന്നുമിവിടെ ആളുണ്ട്. ആശ്ചര്യമില്ല – ‘അറബിക്കടലില്‍ മരമുണ്ടായിട്ടാണോ മഴ പെയ്യുന്നത് ‘എന്ന് ചോദിച്ച നിയമസഭാസാമാജികന്‍ നമുക്കുണ്ടായിരുന്നല്ലോ!

വന വിഭവങ്ങളുടെ അപൂര്‍വ്വ ഘനിയായ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളെ കൊളൊണിയല്‍ കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാരായിരുന്നു ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതെങ്കില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ ശേഷം വിപണി മൂല്യമുള്ള തോട്ട വിളകളുടെ കയറ്റുമതി നാണ്യത്തില്‍ കണ്ണുവെച്ച കുടിയേറ്റ കര്‍ഷകര്‍ വെട്ടിയും ഒതുക്കിയും റബ്ബറും ഏലവും വിളയുന്ന തോട്ടങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു. വിശ്വാസ സഭയുടെയും പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളുടെയും ചുമലിലിരിക്കുന്ന ഇവരുടെ പിന്‍മുറക്കാര്‍ തന്നെയാണ് ഘനന നിയന്ത്രണമാണെങ്കിലും രാത്രി യാത്രാ നിരോധനമാണെങ്കിലും പശ്ചിമഘട്ട വനമേഖലകളില്‍ വരുന്ന ഒരോ നിയന്ത്രണത്തെയും എതിര്‍ത്ത് തോല്‍പ്പിക്കുവാന്‍ ഇന്നും മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്നത്.

നാശോന്മുഖമായ ജൈവ വൈവിധ്യത്തില്‍ ചിലത് പരമ്പരാഗത പരിരക്ഷണ മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ (ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള വിശുദ്ധ വനങ്ങള്‍, ജല സംഭരണികള്‍, പുഴയിടങ്ങള്‍ മുതലായവ – കേരളത്തില്‍ ഇന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്ന കാവും കുളങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടും) ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഇന്നും കാര്യക്ഷമമായി പരിരക്ഷിച്ചു വരുന്നുണ്ടെന്ന മാധവ് ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മിറ്റി നിരീക്ഷണം2 ഈയവസരത്തില്‍ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

എന്താണ് ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മിറ്റി?

വികസനം എന്നതിനെ കുറിച്ച വികലമായ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളാണ് സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഭാരതം കൈക്കൊണ്ടു പോന്നത്. ബൃഹദാശയങ്ങളോടുള്ള അതിര് കടന്ന പ്രേമവും വികസനം മുകളില്‍ നിന്ന് താഴോട്ടുതന്നെ ഒഴുകേണ്ടതാണെന്ന തെറ്റിദ്ധരണയും മൂലം നിലനില്‍ക്കാത്ത വികസന മാതൃകകളാണ് വിഭവ വിനിയോഗങ്ങളില്‍ നാം കാലാകാലങ്ങളായി കൈക്കൊണ്ടു വന്നത്. ശ്രീ ജയറാം രമേശ്‌ കേന്ദ്ര വനം പരിസ്ഥിതി മന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്ത് (2010) പശ്ചിമഘട്ട സംരക്ഷണ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് കോത്തഗിരി (തമിഴ് നാട്)യില്‍ നടന്ന ഒരു പ്രകൃതി സംരക്ഷണ കൂട്ടായ്മയില്‍ വെച്ചാണ് പശ്ചിമഘട്ട പഠനത്തിനായി ഒരു പാനല്‍ രൂപീകരിക്കാന്‍ തീരുമാനമായത്. ആധുനിക നാഗരികതയുടെ വികസന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പശ്ചിമഘട്ടങ്ങളുടെ സവിശേഷ സാഹചര്യം കൂടി കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ട് വേണം വിലയിരുത്താനെന്ന പ്രകൃതി സ്നേഹികളുടെ ഏറെ നാളത്തെ മുറവിളിയോടുള്ള പ്രതികരണമായിരുന്നു പ്രസ്തുത പാനലിന്റെ രൂപീകരണം.

സമിതിയുടെ പരിഗണനയിലുണ്ടായിരുന്ന ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ ഇവയായിരുന്നു:

  1. മലനിരകളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പാരിസ്ഥിതിക സ്ഥിതി വിലയിരുത്തുക.
  2. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമം അനുശാസിക്കും പ്രകാരം ‘പരിസ്ഥിതിവിലോല’ (Ecologically Sensitive) പ്രദേശങ്ങളെ വേര്‍തിരിക്കുക.
  3. പശ്ചിമ ഘട്ട സംരക്ഷണത്തിനും പുനരുജ്ജീവനത്തിനും ഉള്ള വഴികള്‍ കണ്ടെത്തുക – ഇക്കാര്യത്തില്‍ മൂല്യ ഉപഭോക്താകളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും പങ്കാളിത്തവും സഹകരണവും ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ ഉറപ്പുവരുത്തുക.
  4. പശ്ചിമഘട്ട പരിസ്ഥിതി അതോറിറ്റി രൂപീകരിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗരേഖകള്‍ തയ്യാറാക്കുക.
  5. ആവശ്യമെങ്കില്‍, (പശ്ചിമഘട്ട സംബന്ധിയായ) മറ്റ് പാരിസ്ഥിതിക വിഷയങ്ങള്‍ പരിഗണിക്കുക.
  6. ആതിരപ്പള്ളി ജല വൈദ്യുത പദ്ധതി, ഗിണ്ടിയ (കര്‍ണ്ണാടക) പദ്ധതി, സിന്ധു ദുര്‍ഗ്-രത്നഗിരി (മഹാരാഷ്ട്ര) പ്രദേശങ്ങളിലെ ഖനനം, താപനിലയങ്ങള്‍, ഗോവയിലെ ഇരുമ്പയിര് ഖനനം – ഇവ ഉയര്‍ത്തുന്ന പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നങ്ങളെ അവലോകനം ചെയ്യുക.

ബാംഗ്ലൂര്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഇന്‌സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സയന്‍സിലെ പാരിസ്ഥിതിക ശാസ്ത്ര കേന്ദ്രം മുന്‍ മേധാവിയും നാഷണല്‍ അദ്വൈസരി കമ്മിറ്റി (National Advisory Committee – NAC) അംഗവുമായിരുന്ന പ്രൊഫ. മാധവ് ഗാഡ്ഗില്‍ ആയിരുന്നു കമ്മിറ്റി അധ്യക്ഷന്‍. മലയാളിയായ ഡോ. വി എസ് വിജയന്‍ അടക്കം കമ്മറ്റിയില്‍ മറ്റ് പതിമൂന്നംഗങ്ങള്‍. ആറു സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഒന്നര വര്‍ഷത്തോളം വിശദമായ തെളിവെടുപ്പ് നടത്തിയും പരിസ്ഥിതി സംഘടനകളും തദ്ദേശജനങ്ങളുമടങ്ങുന്ന പൊതുസമൂഹത്തിനോട് തുടര്‍ച്ചയായി സംവദിച്ചും ശാസ്ത്രവൃത്തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ചും സര്‍ക്കാരുകളുടെ വികസന വകുപ്പുകളുമായി കൂടിക്കാഴ്ചകള്‍ ചെയ്തും വിസ്തരിച്ചു തന്നെയാണ് ഈ പാനല്‍ 522 പേജ് വരുന്ന റിപ്പോര്‍ട്ട് നിര്‍മ്മിച്ചത്. ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ച ശാസ്ത്രീയ നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ജനുവരി 2011 ന്റെ ‘കറന്റ് സയന്‍സ് ‘മാസികയില്‍3 പൊതുജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായമാരാഞ്ഞ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതുമാണ്.

എന്നാല്‍ 2011 ആഗസ്തില്‍ പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയത്തിനു സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട റിപ്പോര്‍ട്ട് വെളിച്ചം കാണുന്നത് ഏതാണ്ട് ഒന്‍പതു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം മാത്രമാണ്. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ സ്വന്തം മന്ത്രാലയങ്ങളിലൊന്നില്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട റിപ്പോര്‍ട്ട് പൂഴ്ത്തി വെക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെന്നതാണ് ഏറ്റവും വിചിത്രം. സ്വയം ഒരു പാനല്‍ രൂപീകരിക്കുക, എന്നിട്ട് പാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ തങ്ങളുടെ തന്നെ സര്‍ക്കാരുകള്‍ ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കും നിക്ഷിപ്ത വ്യവസായ, കച്ചവട താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കും ദഹിക്കുന്നതല്ലെന്നു കാണുമ്പോള്‍ അത് മറച്ചു പിടിക്കുക – ഇതാണ് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ കൈക്കൊണ്ട അപലപനീയവും പരിഹാസ്യവുമായ നിലപാട്. റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്ന മുഖ്യ വിവരാവകാശ കമ്മീഷണരുടെ ഉത്തരവിനെതിരെ പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയം തന്നെ ദല്‍ഹി ഹൈക്കോടതിയില്‍ അപ്പീല്‍ നല്‍കി. എന്നാല്‍ അപ്പീല്‍ തിരസ്കരിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ‘ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ‘പൊതുജനസമക്ഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.

ഇനി എന്താണ് ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മറ്റി നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കാം:

പ്രധാനമായി രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ് റിപ്പോര്‍ട്ടിലുള്ളത് :
1 പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക പ്രാധാന്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മലനിരകളെയാകെ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളാക്കി (മേഖലകളാക്കി) വിഭജിച്ചു കൊണ്ട് വേണം ഭാവിയില്‍ നടത്തുന്ന ഒരോ മാനുഷിക ഇടപെടലുമെന്നാണ് കമ്മിറ്റി വിഭാവനം ചെയ്തത്. ഈ മേഖലകളെ മൂന്നു തരം ഇക്കോളജിക്കലി സെന്‍സിറ്റിവ്  സോണുകള്‍ (ESZ) അഥവാ ‘പരിസ്ഥിതി വിലോല മേഖലകള്‍’ ആയി തിരിക്കാനാനാണ് കമ്മറ്റി നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത്. ESZ-1 ല്‍ പെടുന്ന മേഖലകള്‍ക്ക് അതീവ പരിസ്ഥിതി പ്രാധാന്യം നല്‍കുകയും അവിടെ വികസനമല്ല മറിച്ച് സംരക്ഷണമാണ് വേണ്ടതെന്നു നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന കമ്മറ്റി ESZ-2 ലാകട്ടെ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ പാലിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വികസനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ അനുവദനീയമാണെന്ന് പറയുന്നു. ESZ-3 ലാണെങ്കില്‍ അല്‍പ്പം കൂടെ നിയന്ത്രണങ്ങളില്‍ അയവു വരുത്തി മനുഷ്യ ഇടപെടലുകള്‍ ആകാം എന്നും പാനല്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. ഓരോ ESZ ലും ചെയ്യാവുന്നതും ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലാത്തതുമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തരം തിരിച്ചു നല്‍കിയിട്ടുമുണ്ട്.

പശ്ചിമഘട്ടത്തെ വിവേക പൂര്‍വ്വം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വികസനം ഉറപ്പാക്കണം എന്ന വ്യക്തമായ സന്ദേശമാണ് ഇതിലൂടെ ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മിറ്റി നല്‍കുന്നത്.

2 ഇപ്രകാരം വേര്‍തിരിച്ച മേഖലകളെ നിയമപരമായി പരിപാലിക്കാന്‍ കേന്ദ്ര തലത്തില്‍ ഒരു പശ്ചിമ ഘട്ട പരിസ്ഥിതി അതോറിറ്റിയും (WGEA – Western Ghats Ecological Agency) സംസ്ഥാന തലത്തില്‍ ഒരു സംസ്ഥാന അതോറിറ്റിയും (SWEGA – State Western Ghats Ecological Agency) ജില്ലാ തലത്തില്‍ ഒരു ജില്ലാ പരിസ്ഥിതി കമ്മിറ്റിയും (DEC – District Ecological Committee) വേണമെന്ന് പാനല്‍ ശുപാര്‍ശ ചെയ്യുന്നു. WGEA യെ പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയവും, SWGEA യെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരും സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരും കൂടിയാലോചിച്ചും നിയമിക്കണമെന്നാണ് ശുപാര്‍ശ. വിരമിച്ച സുപ്രീം കോടതി ന്യായാധിപനോ പ്രഗല്‍ഭ പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രജ്ഞനോ അതോറിറ്റികളില്‍ തലവനാകണമെന്നും കൃഷി, പരിസ്ഥിതി, സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ മേഘലകളില്‍ പ്രാവീണ്യമുള്ളവര്‍ അംഗങ്ങളായുണ്ടാകണമെന്നും സമിതി ശുപാര്‍ശ ചെയ്യുന്നു. പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും ആദിവാസികളുടെയും പ്രാതിനിധ്യം അതോറിറ്റിയിലുണ്ടാകണമെന്നും ശുപാര്‍ശയുണ്ട്. ജില്ലാ പരിസ്ഥിതി കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കേണ്ടതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം SWGEA കള്‍ക്കാണ് എന്നാണ് റിപ്പോര്‍ട്ട് പറയുന്നത്.

പരിസ്ഥിതി സംബന്ധിച്ച നയരൂപീകരണത്തില്‍ പ്രാദേശികതല പങ്കാളിത്തവും വികേന്ദ്രീകരണവുമാണ് കമ്മിറ്റി ലക്ഷ്യമിടുന്നതെന്ന് വ്യക്തം.

പശ്ചിമ ഘട്ട പരിസ്ഥിതി അതോറിറ്റി ഭാവിയില്‍ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടാല്‍ ഈ കമ്മിറ്റി നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന അതിര്‍ത്തി രേഖകള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തതയ്ക്ക് വേണ്ടി പുന:പരിശോധിക്കണമെന്ന് കമ്മറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നുമുണ്ട്.

എന്താണ് ‘പരിസ്ഥിതി വിലോലത’?

2000ല്‍ പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയം നിയോഗിച്ച പ്രണബ് സെന്‍ കമ്മിറ്റി പാരിസ്ഥിതിക വിലോലത കണക്കാക്കാന്‍ വ്യവസ്ഥിതി, ജീവ ഗണങ്ങള്‍, ഭൂ-രൂപ വിജ്ഞാനീയം തുടങ്ങിയ ചില മാനദന്ഡങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരുന്നു. അതില്‍ പ്രധാനം പ്രാദേശികതയാണ്. ഒരു ജീവ വര്‍ഗ്ഗം ലോകത്തില്‍ ഒരു പ്രദേശത്ത് മാത്രം കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍ ആ പ്രദേശം മുഴുവന്‍ സംരക്ഷിക്കപ്പെടെണ്ടതാകുന്നു. 2000 ത്തിലധികം ഇത്തരം ജീവവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ പശ്ചിമ ഘട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ പശ്ചിമഘട്ടം മുഴുവന്‍ ESA (Ecologically Sensitive Area) ആയി കണക്കാക്കണമെന്നാണു കമ്മിറ്റി കരുതുന്നത്. എന്നാല്‍ ഇത്ര വിസ്തൃതമായ ഒരു പ്രദേശത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും ESA ആയി പ്രഖ്യാപിക്കുക പ്രായോഗികമല്ലാത്തതിനാല്‍ വിവിധ തലങ്ങളായുള്ളതും ക്രമാനുഗതവുമായ ഒരു സമീപനമാണ് കമ്മിറ്റി കൈക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അങ്ങിനെയാണ് Ecologically Sensitive Zone ഉകള്‍ മൂന്നു വിഭാഗമായി ക്രമപ്പെടുത്തിയത്.

ESZ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ പ്രധാനമായും 5 കാര്യങ്ങളാണ് കമ്മിറ്റി കണക്കിലെടുത്തിരിക്കുന്നത് :

1 ജൈവ വൈവിധ്യവും അതിന്റെ സമ്പന്നതയും
2 സാംസ്കാരികവും ചരിത്രപരവുമായ വസ്തുതകള്‍ (വിശേഷിച്ച് പരിണാമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ)
3 ഭൌമ കാലാവസ്ഥാ പ്രത്യേകതകള്‍ – ഭൂമിയുടെ ചരിവ്, ഉന്നതി, മഴ ദിനങ്ങളുടെ എണ്ണം മുതലായവ.
4 പാരിസ്ഥിതിക ദുരന്ത സാധ്യതകള്‍
5 മൂല്യ ഉപഭോക്താക്കള്‍

ഇവ കൂടാതെ നദികളുടെ പ്രഭവ സ്ഥാനം, വന്യജീവി സങ്കേതങ്ങള്‍, ദേശീയോദ്യാനങ്ങളുടെ സ്ഥാനം എന്നിവയും ‘പരിസ്ഥിതിവിലോലത’ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ മാനദന്‌ഡമായി കണക്കാക്കുന്നു. പശ്ചിമ ഘട്ടത്തിലാകെ 134 പരിസ്ഥിതി വിലോല മേഖലകളുള്ളതില്‍ 25 എണ്ണം കേരളത്തിലാണ്. ഇവയില്‍ 15 എണ്ണം ESZ-1ലും 2 എണ്ണം ESZ-2 ലും 8 എണ്ണം ESZ-3 ലും ഉള്‍പ്പെടുന്നു. നിലവിലുള്ള സംരക്ഷിത മേഖലകള്‍ക്ക് (Protected Areas – PAs) പുറമെയാണിതെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. നിലവിലുള്ള സംരക്ഷണ മേഖലകള്‍ വന്യ ജീവി സംരക്ഷണ നിയമത്തിലെ (Environment Act 1986) ഉപാധികള്‍ക്ക് വിധേയമായി തുടരുകയും ചെയ്യും.

ഇവയോടൊപ്പം സിവില്‍ സമൂഹവും തദ്ദേശ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങളും പാരിസ്ഥിതികമായി പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതെന്ന് കരുതി കമ്മിറ്റിക്ക് മുന്‍പാകെ സമര്‍പ്പിച്ച മറ്റു ചില പ്രദേശങ്ങളെയും കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതി പ്രാമുഖ്യ പ്രദേശങ്ങള്‍ (ESL – Ecologically Sensitive Location) എന്നാണു റിപ്പോര്‍ട്ട് ഇവയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് . കേരളത്തില്‍ ഇത്തരം 17 ESL കളാണുള്ളതെന്നു കണക്കാക്കുന്ന കമ്മിറ്റി ഇവയുടെ വ്യാപ്തിയും അതിര്‍ത്തികളും നിര്‍ണ്ണയിക്കേണ്ടത് സര്‍ക്കാരും ഉപഭോക്താക്കളും ചേര്‍ന്നാണെന്നും വിലയിരുത്തുന്നു.

ESZ കള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും വെവ്വേറെയാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്. മലനിരകള്‍ കടലിനോട്‌ ഏറെ ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളില്‍ തീരത്ത് നിന്നും 1.5 കി. മീ. ദൂരെ എന്നാണ് പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിര്‍ത്തികള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതിലും വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കുന്നതിലും സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നതിലെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പലയിടത്തും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാല്‍ തദ്ദേശീയരില്‍ നിന്ന് തന്നെ പ്രാദേശികമായ വിവരങ്ങള്‍ വ്യാപകമായി ശേഖരിക്കേണ്ടതാണെന്നു കമ്മിറ്റി എടുത്ത് പറയുന്നുണ്ട്. ആവശ്യമായ വിവരങ്ങള്‍ തൃപ്തികരമായ രീതിയില്‍ ലഭ്യമല്ലാത്തിടത്ത് അവ തുറന്നു സമ്മതിക്കാനുള്ള ബൌദ്ധിക സത്യസന്ധതയും ഗാഡ്ഗില്‍ കമ്മിറ്റി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് സമാനതകള്‍ ഇല്ലാത്തതാണെന്ന് പറഞ്ഞേ തീരൂ.

അതിരപ്പള്ളി പ്രൊജെക്ടിനെ കുറിച്ച്:
ആതിരപ്പള്ളി പ്രോജക്ടിനെ കുറിച്ച് അതിവിശദമായി തന്നെ (ഗാഡ്‌ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് – പേജ് 58) പ്രൊഫ.ഗാഡ്ഗില്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രദേശത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും വനവിഭവങ്ങളെ ഉപജീവിക്കുന്ന തദ്ദേശീയരുടെ ജീവിതത്തില്‍ പദ്ധതിയുണ്ടാക്കാവുന്ന ആഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളിലൂടെയും പൊതു സമൂഹവുമായുള്ള ചര്‍ച്ചകളിലൂടെയും ഗാഡ്ഗില്‍ സൂക്ഷ്മമായ നിഗമനങ്ങളിലെത്തുന്നുണ്ട്, ഒരു പക്ഷെ ഈ വിഷയത്തില്‍ ഏറ്റവും സമഗ്രമായ പഠനം ഗാഡ്‌ഗില്‍ കമ്മിറ്റിയുടെതായിരിക്കും. പദ്ധതി പ്രദേശം ESZ-1 ല്‍  പെടുന്നതാകയാല്‍ യാതൊരു മാനുഷിക ഇടപെടലുകളും അവിടെ പാടില്ലെന്നാണ് കമ്മിറ്റിയുടെ കണ്ടെത്തല്‍.

പദ്ധതിക്കായി കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ പ്രാഥമിക പരിസ്ഥിതി ക്ളിയറന്‍സുകള്‍ (1997ലും 1998ലും) നല്‍കിയത് കേരള ഹൈക്കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട പൊതു താല്പ്പര്യ ഹര്ജികളിലൂടെ താല്‍ക്കാലികമായി തടയപ്പെടുകയായിരുന്നു. തുടര്‍ന്നിങ്ങോട്ട് പദ്ധതിക്കായി ക്ളിയറന്‍സുകള്‍ നേടാനുള്ള സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെയും വൈദ്യുതി ബോര്‍ഡിന്റെയും ശ്രമങ്ങള്‍ തദ്ദേശ സ്വയം ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളാലും പൊതുജനങ്ങളാലും കോടതിയില്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ‘കേരള ബയോ-ഡൈവേര്‍സിറ്റി ബോര്‍ഡ്‌’ പോലും പദ്ധതിക്കെതിരായ നിലപാടായിരുന്നു കൈക്കൊണ്ടത്. 2008 ലും 2009ലും രണ്ടു തവണ ഈ കേസില്‍ കോടതി വാദം കേള്‍ക്കുകയുണ്ടായെങ്കിലും അന്തിമ വിധി ഇതു വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കേന്ദ്ര പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയം വിദഗ്ധസമിതിയോട് (ഗാഡ്‌ഗില്‍ കമ്മിറ്റി) ഈ വിഷയത്തില്‍ പഠനം നടത്താന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതിന് മുന്നില്‍ ഈയൊരു പശ്ചാത്തലമാണുള്ളത്.

ജൈവ വൈവിധ്യം, പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം, കുടിവെള്ളം/കൃഷി എന്നിവയ്ക്കുണ്ടാകാവുന്ന ആഘാതങ്ങള്‍, പ്രദേശത്തെ ഗോത്ര വര്‍ഗങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന സ്വാധീനം – പദ്ധതിയുടെ സാങ്കേതിക സാധ്യതകള്‍ കൂടാതെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളാണ് ഗാഡ്‌ഗില്‍കമ്മിറ്റി കണക്കിലെടുത്തത്. ഒടുവില്‍ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പദ്ധതി നിര്‍ദ്ദിഷ്ട സ്ഥാനത്ത് പാടില്ലെന്ന തീരുമാനമാണ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട് കൈക്കൊള്ളുന്നത്. നിര്‍ദ്ദിഷ്ട പദ്ധതിപ്രദേശത്തെ നദീതീര vegetation അപൂര്‍വ്വമായ സസ്യജാലങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് IUCN (International Union for Conservation of Nature) സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്.

‘സംയോജിത സഹനിര്‍വ്വഹണം’ (Adaptive Co-management):5

ഒഴിച്ച് നിര്‍ത്തുന്ന വികസനം (Development by exclusion), ഒഴിച്ച് നിര്‍ത്തുന്ന സംരക്ഷണം (Conservation by exclusion) – ഇവയാണ് വികസന സങ്കല്‍പ്പങ്ങളില്‍ പരമ്പരാഗതമായി നമ്മുടെ രാജ്യം സ്വീകരിച്ചു പോകാറുള്ളത്. നേരിട്ട് ബോധ്യം വന്ന ഉദാഹരണങ്ങള്‍ സഹിതം ഇക്കാര്യം പ്രൊഫ. ഗാഡ്ഗില്‍ തന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. പഞ്ചായത്തീ രാജ് സംവിധാനങ്ങള്‍ നിലവില്‍ വന്നതിനു ശേഷവും വികസന കാര്യത്തില്‍ ഇത്തരം മാതൃകകള്‍ തന്നെയാണ് നാം പിന്തുടര്‍ന്നത്. ഭാവിയിലെങ്കിലും എല്ലാ വികസന മാതൃകകളും പ്രാദേശികത കണക്കിലെടുത്ത് അതാത് സമൂഹങ്ങളുടെ കൂട്ടായ പങ്കാളിത്തത്തോടെ മാത്രമേ നടപ്പില്‍വരുത്താവൂ എന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് വിഭാവനം ചെയ്യുന്നു, ഇതിനെ ‘സംയോജിത സഹനിര്‍വ്വഹണം‘ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. ഓരോ പ്രാദേശിക സമൂഹത്തിന്റെയും സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക പ്രത്യേകതകള്‍, അഭിലാഷങ്ങള്‍ ഇവ കണക്കിലെടുത്ത് വേണം വികസനക്കാര്യത്തില്‍ എന്താകാമെന്നും എന്ത് പാടില്ലെന്നും തീരുമാനിക്കാന്‍.

വിവിധ വിജ്ഞാന ശാഖകളുടെ സമന്വയം, പ്രയോഗത്തിലൂടെയുള്ള പഠനം, ദേശീയ, പ്രാദേശിക തലങ്ങളുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും കൂട്ടുപ്രവര്‍ത്തനവും അധികാരം പങ്കിടലും, നിര്‍വഹണ വഴക്കം അഥവാ എളുപ്പം – ഇവയൊക്കെയാണ് ‘സംയോജിത സഹനിര്‍വ്വഹണം’ എന്ന സമീപനത്തിന്റെ കാതല്‍ – ഈയൊരു തത്ത്വശാസ്ത്രം കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ‘കരുതലില്ലാത്ത വികസനം, ചിന്താശൂന്യമായ സംരക്ഷണം’ (Develop recklessly, Conserve thoughtlessly) എന്നതില്‍ നിന്ന് മാറി ‘നിലനില്‍ക്കുന്ന വികസനം, ഭാവനാപൂര്‍ണ്ണമായ സംരക്ഷണം’ (Develop sustainably, Conserve thoughtfully) എന്ന നിലയിലേക്ക് വളരാന്‍ ഇത് രാഷ്ട്രത്തെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അരികു ജീവിതങ്ങളെ കണ്ണടച്ചില്ലാതാക്കുന്ന, പൌര ജീവിതത്തിന്റെ സുപ്രധാന തീരുമാനങ്ങള്‍ പോലും വിപണി കൈക്കൊള്ളുന്ന ഇന്നത്തെ ‘മിനിമം സ്റ്റേറ്റില്‍’ ഇതാണ് ഗാഡഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ പ്രതീക്ഷാ നിര്‍ഭരമാക്കുന്നത്.

കേരളം എന്തിനെയാണ് പേടിക്കുന്നത്?

ഔദ്യോഗികമായി തന്നെ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കേരളം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ന്യായങ്ങള്‍ എന്താണെന്ന് കാണാം:

1 പരിസ്ഥിതി വിലോല മേഖലകളുടെ അതിര്‍ത്തികള്‍ നിര്‍ണ്ണയിച്ചത് അശാസ്ത്രീയമായാണ്‌; മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളുമായി കേരളത്തെ താരതമ്യപ്പെടുത്താനാകില്ല  – പരിമിതികള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെയാണ് കമ്മിറ്റി വിവധ മേഖലകളുടെ അതിര്‍ത്തികള്‍ തിരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇത് പൂര്‍ണ്ണമോ ആത്യന്തികമോ ആണെന്ന് പ്രൊഫ. ഗാഡ്ഗില്‍ ഒരിടത്തും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച് നിയമപരമായി സാധുതയുള്ള ഒരു ഏജന്‍സി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടാല്‍ ഇപ്പോള്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന അതിര്‍ത്തികളെ കൂടുതല്‍ പ്രാദേശിക പങ്കാളിത്തത്തോടെ പുനര്‍നിര്‍ണ്ണയിക്കണം എന്ന് തന്നെയാണ് റിപ്പോര്‍ട്ട് പറയുന്നത്. അതോടൊപ്പം ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും പ്രത്യേകമായി തന്നെ ആണ് പരിഗണിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും വ്യക്തം.
Western Ghats are a highly heterogeneous region with a marked north-­‐south gradient in terms of rainfall and length of rainy period. There is also much variation in elevation and geology. It is therefore to be expected that there will be substantial variation from state to state in terms of ecological endowments and sensitivity. At the same time, it is proper that ecological protection efforts should be fairly evenly distributed through the Western Ghats region. Hence it is appropriate to look separately at each state to assess relative levels of ecological sensitivity of different areas within the state. The relative and not absolute values of the parameters are pertinent for our purpose. With this in view, we normalized these parameters separately for each state. (‘Report of the Western Ghats Ecology Experts Panel’ – പേജ് 44)
അതിനാല്‍, മറിച്ചൊരു പഠനത്തിന്റെ അഭാവത്തില്‍, അതിര്‍ത്തി നിര്‍ണ്ണയത്തിലെ അശാസ്ത്രീയത എന്നത് അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത ആരോപണം മാത്രമാണ്.

2 പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനു കേരളത്തില്‍ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങള്‍ തന്നെ പര്യാപ്തമാണ്. പുതിയ ഒരു സംവിധാനം വ്യവസ്ഥയെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ:
നെല്‍വയല്‍-തണ്ണീര്‍ത്തട സംരക്ഷണ നിയമം 2008, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമം 1986, തീരദേശ നിയന്ത്രണ മേഖല നിയമം 2011 തുടങ്ങിയവയാണ് ഈ അവസരത്തില്‍ പരിഗണനയര്‍ഹിക്കുന്നത്. ഇവ നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴും പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ ചൂഷണം കേരള ജീവിതത്തില്‍ നാം നിത്യം കാണുന്നതാണ്. അപ്പോള്‍ ഇവ കാര്യക്ഷമമല്ലെന്നു വേണം കരുതാന്‍. അതിനാല്‍ അവയെ ക്രൊഡികരിച്ച് പോരായ്മകള്‍ തീര്‍ത്ത് നടപ്പാക്കാനുള്ള അവസരമായി പാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ കാണുന്നതാണ് ഉചിതം.

3 വിവിധ നിയമ-നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ക്ക് പുറത്ത് 30 ശതമാനം ഭൂമി മാത്രമേ കൃഷിക്കും ജനവാസത്തിനും നിര്‍മ്മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കുമായി ലഭ്യമായുള്ളൂ. അതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ പ്രായോഗികമല്ല.  
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സമ്പത്ത് മുഴുവന്‍ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഇത്രയും കാലം ഈ 30 ശതമാനത്തില്‍ വികസന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടന്നത്. കാറ്റും പുഴയും തണ്ണീര്‍ത്തടങ്ങളും മലനിരകളിലെ ജൈവ വൈവിധ്യവുമെല്ലാം ഇത്രയും നാള്‍ മുന്‍പിന്‍ ആലോചിക്കാതെ ഉപയോഗിച്ച് വികസിച്ച ഈ മേഖലകള്‍ക്ക് നിലവിലുള്ള ആസൂത്രണ പ്രക്രിയയില്‍ ചെറു മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയാല്‍ തന്നെ നിലനില്‍ക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഇതിനുപകരിക്കുന്ന നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളാണ് കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടിലുള്ളത്. മുന്‍ധാരണകള്‍ മാറ്റി വെച്ച് റിപ്പോര്‍ട്ട് പഠിക്കുകയാണ് ഇതിനു വേണ്ടത്.

റിപ്പോര്‍ട്ട് പുറത്തു വന്ന ശേഷം ഇത് തീര്‍ത്തും ‘വികസന’ വിരുദ്ധമാണെന്നും കേരളത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കെതിരാണെന്നും വരുത്തിത്തീര്‍ക്കുവാനുള്ള ശ്രമം ഒരു വിഭാഗം ഇവിടെ ബോധപൂര്‍വ്വം നടത്തുന്നുണ്ട്. ഇത് വസ്തുനിഷ്ഠമായി കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാത്തതില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്നതാണ്. ഭരണ തലത്തില്‍ തന്നെ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ തള്ളിപ്പറയാന്‍ ഒരുമ്പെടുന്ന സംസ്ഥാനം പാരിസ്ഥിതിക അജ്ഞ്ഞതയുടെ ഉദാഹരണം തന്നെയാണ്. റിപ്പോര്‍ട്ട് നടപ്പിലാക്കിയാല്‍ വയനാട്ടിലും ഇടുക്കിയിലും ജനങ്ങള്‍ വന്‍തോതില്‍ കുടിയോഴിയേണ്ടി വരുമെന്നും നിര്‍മ്മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി നിര്‍ത്തി വെക്കേണ്ടി വരുമെന്നുമൊക്കെ തല്‍പരകക്ഷികള്‍ പറഞ്ഞു പരത്തുകയാണ്. ഗാഡഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് മനസ്സിരുത്തി ഒരാവര്‍ത്തി വായിച്ചാല്‍ ഇതെല്ലാം അസത്യമാണെന്ന് ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

കേരളത്തില്‍ ധാരാളം വെള്ളമുണ്ടെന്ന ധാരണയാണ് മലയാളികളെ എന്നും നയിച്ച്‌ കൊണ്ടിരുന്നത്. ഇവിടെ 3000 മി.മി. മഴ ഉണ്ട്, അതിനാല്‍ ഒരിക്കലും മലയാളിക്ക് ജല ക്ഷാമം ഉണ്ടാകില്ല. ഉണ്ടായാലും പൈപ്പുണ്ടെങ്കില്‍  വെള്ളം വിതരണം ചെയ്ത് ദൌര്‍ലഭ്യം ഇല്ലാതാക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നാണു നമ്മുടെ പൊതു ധാരണ. പക്ഷെ പൈപ്പിലല്ല മണ്ണിലാണ് ജലം സംരക്ഷിക്കെണ്ടതെന്നു നാം ഇന്നും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ഇന്ന് കേരളത്തില്‍ ഏതാണ്ടെല്ലാ മുന്‍സിപാലിറ്റികളിലും പഞ്ചായത്തുകളിലും ജലക്ഷാമമുണ്ട്, മണ്ണും മലയുമൊക്കെ മുറിച്ചു വിറ്റാലും മഴ പെയ്ത വെള്ളം വന്നു നിറഞ്ഞു കൊള്ളൂമെന്ന മൂഡ വിശ്വാസത്തിലാണ് നമ്മള്‍.

വയനാടും ഇടുക്കിയും പോലുള്ള മലയോര ജില്ലകളില്‍ ഭൂമാഫിയയും മണല്‍ മാഫിയകളുമാണ് റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ പേരില്‍ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത ഭീതികള്‍ ജനങ്ങളില്‍ വളര്‍ത്തുന്നത്. നിര്‍മ്മാണ മേഖലക്ക്  നല്‍കി വരുന്ന അമിതമായ പ്രാധാന്യം ജനപ്രതിനിധികളും ഭരണകൂടവും ഒഴിവാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. മണല്‍ വാരിയും മണ്ണിടിച്ചും പാറ പൊട്ടിച്ചുമൊക്കെ നിര്‍മ്മാണ മേഖലയെ വളര്‍ത്തിയ മധ്യ വര്‍ഗ്ഗ മലയാളിയെ നയിക്കുന്നത് ‘ഒരു വലിയ കേട്ടിടമുണ്ടായാല്‍ വലിയ വികസനം ഉണ്ടായി’ എന്ന വിചിത്രമായ ചിന്തയാണ്. അതിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു കേരളത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ പാരിസ്ഥിതിക അവബോധം. 70 കളില്‍ സൈലന്റ് വാലി പദ്ധതിക്കെതിരെ ജനകീയ സമരമുഖങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നുവന്നിടത്ത്  ഇന്ന് പ്രകൃതി വിരുദ്ധ വങ്കത്തരങ്ങള്‍ പരസ്യ പ്രസ്താവനകളായി സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നേതാക്കള്‍ക്കും സംഘടനകള്‍ക്കുമെതിരെ നേരിയ പ്രതിഷേധം പോലും മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളില്‍ നിന്നുമുയരുന്നില്ല. ഇത് തീര്‍ത്തും ദൌര്‍ഭാഗ്യകരമാണ്. 2013ന്റെ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ പാരിസ്ഥിതിക അവജ്ഞ ഭരണ പ്രതിപക്ഷ വത്യാസങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

എന്തുകൊണ്ട് മാഫിയകൾ?

മണല്‍ മാഫിയയും ഭൂമാഫിയയും എന്ത് കൊണ്ട് കേരളത്തില്‍ കൊഴുക്കുന്നു?
ഒരു വ്യവസ്ഥയില്‍ ഏതു പ്രവര്‍ത്തനത്തെയും നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് ആത്യന്തികമായി ആവശ്യകത (demand) തന്നെയാണ്. കാര്യക്ഷമവും കാലോചിതവുമായ നിയമ-ഭരണ-നീതി നിര്‍വഹണ സംവിധാനങ്ങളുടെ അഭാവത്തില്‍ ഏതൊരു സമൂഹത്തിലും സാമ്പത്തിക പ്രക്രിയകള്‍ ആവശ്യകതക്ക് (demand) വഴിപ്പെടുന്നു. മധ്യവര്‍ത്തി സമൂഹത്തില്‍ ഇത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. കേരളത്തില്‍ ഇന്ന് മണലിനും കല്ലിനും ആവശ്യക്കാര്‍ ഏറെയാണ്. കേരളത്തിന്‌ വെളിയില്‍ തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്ന മധ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ മിച്ചവരുമാനം വിപണി ഊതിവീര്‍പ്പിച്ച പൊങ്ങച്ചത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനായി മാത്രം തങ്ങളുടെ പാര്‍പ്പിടങ്ങള്‍ മോടി കൂട്ടാന്‍ കണക്കില്ലാതെ ചെലവഴിക്കുകയാണ്. ഈ പൊങ്ങച്ചത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്ന നിര്‍മ്മാണ മേഖല അതിനാല്‍ തന്നെ സജീവമാണ്. അനുദിനം മുഖം മിനുക്കുന്ന മലയാളി സ്വപ്ന സൌധങ്ങള്‍ക്കായി കല്ലും മണലും കയറ്റിയ ടിപ്പറുകളും മല തട്ടി നീക്കുന്ന ബുള്‍ഡോസറുകളും തലങ്ങും വിലങ്ങും കുതിച്ചേ തീരൂ.

പറഞ്ഞു വരുന്നത്.. പശ്ചിമഘട്ടങ്ങളുടെ ദീനത്തിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ മലനിരകള്‍ക്കു വെളിയിലാണിരിക്കുന്നത്. വിവേകശൂന്യമായ ഉപഭോഗ പ്രവണതകളിലും ചിന്താഗതികളിലുമാണത്. ഉപഭോഗത്തില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയില്ലെങ്കില്‍ കാര്‍ന്നു തീരാറായ കിഴക്കന്‍ മലകളില്‍ നിന്നുള്ള കല്ലും ഇതിനകം ശോഷിച്ചു കൈത്തോടുകളായ നദികളില്‍ നിന്നുള്ള മണലും ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒന്നോ രണ്ടോ പേര്‍ മാത്രം സ്ഥിര താമസക്കാരായിരുന്നാലും ആധുനിക മലയാളിക്ക് ഇരു നിലക്കെട്ടിടങ്ങള്‍ കൂടിയെ തീരൂ – ഇതിനു മണലും കല്ലും മരവും സ്ഥലവും ആവശ്യമാണ്‌. ഇത് വനം കൊള്ളയടിച്ചും മലയിടിച്ചും പുഴയൂറ്റിയും തന്നെയാണ് സാധ്യമാക്കുന്നത്. ഇതില്‍ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നും തന്നെയില്ല.

അതിനിടയില്‍ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഇത്തരം പഠന റിപ്പോര്‍ട്ടുകളെ കൊഞ്ഞനം കുത്താന്‍ സംസ്ഥാന നിയമസഭ തന്നെ പ്രത്യേകം സമ്മേളിക്കും, മന്ത്രിമാര്‍ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ കാണാന്‍ പലകുറി ദില്ലിക്ക് പറക്കും, ഇടയലേഖനങ്ങളും നിവേദനങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളില്‍ കൊഴുക്കും. പശ്ചിമഘട്ടം പങ്കിടുന്ന 6 സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇത്തരം നാടകങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു മാസമായി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇവരുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് ദില്ലിയില്‍ പിന്തുണയുണ്ടെന്നു വ്യക്തമാക്കികൊണ്ട് റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ വിലയിരുത്താന്‍ വേണ്ടി മറ്റൊരു പാനലിനെ തന്നെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ നിയമിച്ചു കഴിഞ്ഞു.! – കസ്തൂരിരംഗന്‍ കമ്മിറ്റി.5

ഗാഡ്‌ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ ഭാവി:

ഗാഡ്‌ ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു ചെറിയ കൈത്തിരിയാണ്. സാങ്കേതികബദ്ധമാകാതെ ലളിതമായ ഭാഷയില്‍ പശ്ചിമ ഘട്ടത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതി കമ്മിറ്റി സമഗ്രമായി അവലോകനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സുതാര്യവും സത്യസന്ധവുമായി തയ്യാറാക്കിയ ഈ പഠനത്തെ വെള്ളം ചേര്‍ത്ത് ജീവനില്ലാതാക്കുവാനുള്ള അണിയറ നീക്കങ്ങള്‍ നടക്കുകയാണ്. കൊര്‍പ്പറെറ്റ് താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് അനഭിമതനാകുമെന്നു കണ്ടു ജയറാം രമേഷിനെ പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയത്തില്‍ നിന്നും മാറ്റിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു. തിരക്കിട്ട്  ദേശിയ നിക്ഷേപ ബോര്‍ഡ് (NIB – National Investment Board; പുനര്‍നാമകരണം ചെയ്ത് Cabinet Committee on Investment – CCI)6 സ്ഥാപിച്ചതു തന്നെ പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങളില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ബൃഹദ് പദ്ധതികള്‍ക്ക് (10,000 കോടി രൂപയിലധികം നിക്ഷേപമുള്ളവ) പിന്‍വാതില്‍ പ്രവേശനം ഉറപ്പു വരുത്താനാണ്.

കസ്തൂരിരംഗന്‍ കമ്മിറ്റിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗാഡ്‌ ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് പുനര്‍നിര്‍ണയം എളുപ്പമുള്ള ഒരു കാര്യമല്ല, പുതിയ കമ്മിറ്റി ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകമല്ല മറിച്ച് ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണമാണെന്നു പൊതു സമൂഹത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ധാര്‍മ്മിക ഉത്തരവാദിത്തം കസ്തൂരിരംഗന്‍ കമ്മിറ്റിക്കുണ്ട്. സര്‍ക്കാരിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മറ്റൊരു പൊതു തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ കാര്യങ്ങള്‍ നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാന്‍ ഇതുകൊണ്ട് ഒരു പക്ഷെ സാധിച്ചേക്കും. ഇന്നത്തെ സ്ഥാപന വ്യവസ്ഥകളുടെ അധികാരത്തെ പുതിയ ഒരു അതോറിറ്റി എങ്ങിനെ ബാധിക്കുമെന്ന ആശങ്കയാണ് ഭരണകര്‍ത്താക്കളിലെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് പരിചിതമായ വിഭവ ഉപഭോഗ രീതികളെ പുതിയ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ എങ്ങിനെ മാറ്റം വരുത്തും എന്നതാണ് ജനങ്ങളുടെ ഇക്കാര്യത്തിലെ താല്‍പ്പര്യം.

ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് തുറന്ന മനസ്സോടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത്, ബിഷപ്പ് കൌണ്‍സിലിനെ (KCBC) പോലെ മുട്ടാപ്പോക്ക് ന്യായങ്ങള്‍ പറയുകയല്ല. അതോടൊപ്പം ഭൌതിക സുഖലോലുപതയിലാണ്ട മലയാളി പൊതു ബോധത്തെ പ്രകൃതിയിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടു വരേണ്ടിയുമിരിക്കുന്നു. ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് അതിനുള്ള സംവാദ സാധ്യതകള്‍ തുറക്കുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.

‘ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടും ചില പരിസ്ഥിതി ചിന്തകളും’ –

അവലംബം:
1 Centre for Ecological Sciences, IISc
2 Report of Western Ghats Ecology Expert Panel (Page 51)
3 currentscience.ac.in
4 Report of Western Ghats Ecology Expert Panel (Page 15)
5 ‘Businessline’ dated August 20, 2012
6 ‘TheHindu’ dated December 14, 2012
7 ‘The Hindu’ dated December 14, 2012

 

This entry was posted in പരിസ്ഥിതി, രാഷ്ട്രീയം and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to ഗാഡ്ഗില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടും ചില പരിസ്ഥിതി ചിന്തകളും

  1. jomy jose says:

    കേരളത്തിലെ ഉരുള്‍ പൊട്ടുന്ന എല്ലാ സ്ഥലവും ഗാഡ് ഗില്‍ /കസ്തുരി രംഗന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള പരിസ്ഥിതി ദുര്‍ബല മേഖലയില്‍ ആണ് ഉള്ളത് .പരിസ്ഥിതി ദുര്‍ബല മേഖലയില്‍ പ്രകൃതിക്ക് ഇണങ്ങിയ രീതിയില്‍ ഉള്ള കൃഷി രീതികളും ചെറിയ പ്രകൃതി സൗഹൃദ വീടുകളുമാണ് നിര്‍മ്മിക്കേണ്ടത്. വന്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളും പാറ പൊട്ടിക്കലും മണ്ണ് ഖനനം ചെയ്യുന്നതും ഇവിടങ്ങളില്‍ പ്രകൃതിക്കു ദോഷകരമാണ്. അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇനിയും പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നവരെ തിരിച്ചറിയുക.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s